Museum JoCas
Een zeehondencrèche is een instelling waarin zieke, verzwakte en gestrande zeehonden tijdelijk verzorgd worden. Opvang van zeehonden De zeehonden die in een zeehondencrèche worden opgevangen zijn meestal jonge dieren van de gewone zeehond of de grijze zeehond die als moederloze "huilers" zijn aangetroffen. Deze vaak ernstig verzwakte beestjes worden in de crèche gevoed en klaar gemaakt om weer terug te gaan naar zee. Daarnaast worden ook zieke en verzwakte volwassen zeehonden opgevangen. De opvang van zeehonden is niet onomstreden. Critici stellen onder meer dat de grootschalige opvang het natuurlijk evenwicht verstoort en de algemene populatie verzwakt. Viroloog Ab Osterhaus, lid van het Wetenschappelijk Platform Zeehonden Waddenzee en voorzitter van de wetenschappelijke commissie van zeehondencrèche in Pieterburen stelt dat, "Opvang niet meer absoluut noodzakelijk is voor het voortbestaan van de zeehond in de Waddenzee. Dat onderschrijf ik en de zeehondencrèche volledig." Het beleid omtrent zeehondenopvang verschilt dan ook sterk per land, waarbij landen als Duitsland en Denemarken aanmerkelijk minder interveniërend optreden en de natuur meer op haar beloop laten dan in de Nederlandse situatie gebruikelijk is geworden. Opvang in Nederland, België en elders De oudste zeehondenopvang van Nederland is die op Texel. In 1952 begon Gerrit Jan de Haan daar samen met zijn vrouw Annie (geboren Langeveld) in het 'Texels Museum' met het verzorgen van "huilers". Het museum verhuisde naar een andere plaats en is tegenwoordig bekend als Ecomare 1) . Er worden nog altijd zeehonden opgevangen. Lenie 't Hart, die in 1971 het Zeehondencentrum Pieterburen 2)  in Pieterburen begon, ging korte tijd in de leer bij Gerrit en Annie de Haan op Texel. Er was al snel sprake van een moeizame relatie tussen Lenie 't Hart en Annie en Gerrit de Haan. Het zou tot 2012 duren voordat er een serieuze samenwerking tussen de twee centra tot stand kwam. Het Zeehondencentrum Pieterburen zou later diverse keren worden uitgebreid. Het huidige gebouw werd geopend in 1978. Tussen 2006 en 2014 droeg de instelling de naam 'Zeehondencrèche Lenie 't Hart'. Beide Nederlandse opvangcentra hebben een ministeriële vergunning die hen toestaat zeehonden op te vangen en weer uit te zetten. Ecomare vangt zeehonden op van Texel en de Noordzeekust van Noord-Holland ten noorden van het Noordzeekanaal (Velsen-Noord, Wijk aan Zee/Beverwijk, Castricum, Egmond, Bergen, Alkmaar) alsook de gemeente Den Helder en Wieringen, tot aan de spuisluizen van de Afsluitdijk bij Den Oever. Zeehonden uit het deel ten zuiden van het Noordzeekanaal, en uit Zeeland, Friesland en Groningen (incl. waddeneilanden) worden door Pieterburen opgevangen. De twee opvangcentra hebben verspreid langs de kust deskundige vrijwilligers die zeehonden snel van het strand af kunnen halen en het transport naar Texel of Pieterburen kunnen regelen. Hierdoor zijn beide centra in staat om snel en 24 uur per dag te reageren. In de zeehondencentra wordt naast de verzorging van de dieren, voorlichting gegeven over het milieu en bedreigingen zoals netten en plastic. In 2014 werden drie nieuwe opvangcentra gerealiseerd: A Seal 3)  in Stellendam op Goeree-Overflakkee (Zuid-Holland). Zeehondenopvang Eemsdelta in Termunterzijl (Groningen). Zeehondenopvang Terschelling in West-Terschelling (Friesland). In België worden minder vaak zeehonden gevonden; deze worden naar het SEA LIFE centre in Blankenberge gebracht. Op andere plaatsen in de wereld bestaan ook opvangcentra voor zeehonden en vergelijkbare zeezoogdieren. In de Waddenzee zijn er opvangcentra in Duitsland (Friedrichskoog en Norddeich) en Denemarken (Esbjerg). 1) Ecomare Ecomare maakt, samen met Museum Kaap Skil, de Vuurtoren en de Oudheidkamer, onderdeel uit van Stichting Texels Museum. De missie van Ecomare Ecomare wil zo veel mogelijk mensen de schoonheid, (inter)nationale uniciteit en kwetsbaarheid laten ervaren van de natuur op Texel en omringende Wadden- en Noordzee. Aan deze missie wordt gewerkt via voorlichting, educatie en de opvang van vogels en zeehonden. Zeehondenopvang Per jaar vangt Ecomare ongeveer 100 jonge, zieke, verzwakte of gewonde zeehonden op. Als ze weer helemaal gezond zijn, gaan ze terug naar zee. Bij Ecomare kun je het hele proces van de zeehondenopvang van dichtbij meemaken. Meer weten over Ecomare kun je hier. 2) Zeehondencentrum Pieterburen Bij een bezoek aan het Zeehondencentrum in Pieterburen kun je van dichtbij zeehonden kijken en meer leren over de verzorging van zeehonden. Een zeehond doorloopt in de opvang 3 fases en wordt daarna weer vrijgelaten. In de winter worden er vaak Gewone zeehonden met longworm of pups van de Grijze zeehond opgevangen. In de zomer zijn dit vaak pups van de Gewone zeehond. Deze soorten liggen echter nooit bij elkaar. Onderzoek en opvang In Zeehondencentrum Pieterburen streven we naar het welzijn van zowel de zeehonden in het wild als in de opvang te waarborgen. Daarom doen wij wetenschappelijk onderzoek naar de wilde zeehonden en ons proces in de opvang. De resultaten hiervan vertalen zich naar meer inzicht in hoe de wilde zeehonden zich gedragen, hoe hun ecosysteem er aan toen is, hoe we kunnen voorkomen dat ze in de problemen komen en mocht dat laatste wel gebeuren, hoe wij ze van de best mogelijke zorg kunnen voorzien aan de hand van de nieuwste inzichten in diergeneeskunde. Al onze resultaten delen we dan weer met onze collega’s over de hele wereld, zodat het ook ten goede komt aan zeehonden en de zee elders. Mocht die opvang nodig zijn, dan staat ons team van dierenartsen en verzorgers klaar om de dieren van de best mogelijke zorg te voorzien. Deze zorg kan steunen op protocollen die continue worden aangepast aan de nieuwste inzichten. Net zoals dat gebeurd in een ziekenhuis voor mensen. Zo is een belangrijk onderdeel in de zorg voor wilde dieren het feit dat ze in een niet-natuurlijke omgeving worden opgevangen en ze de verzorgers vaak als bedreiging zien, wat veel stress voor de dieren mee brengt. Deze stress komt het herstel van het dier niet ten goede. We doen dus onderzoek naar hoe we deze stress kunnen verlagen door ingrepen bij de dieren zo kort mogelijk kunnen uitvoeren en hoe we hun verblijven zo kunnen inrichten dat ze zich er beter in voelen, zonder dat dit ten koste gaat van de kwaliteit van de zorg. In al deze onderzoeken richten we ons dus op de dieren weer zo snel mogelijk gezond en sterk in hun natuurlijke omgeving kunnen vrijlaten. Meer over Zeehondencentrum Pieterburen vind je hier. 3) A Seal - Zeehondenopvang Stellendam Bij A Seal worden zeehonden opgevangen en verzorgd. Dit zijn voornamelijk jonge zeehondenpups die hun moeder zijn kwijtgeraakt of zeehonden die gewond of ziek zijn. Wanneer de zeehonden weer helemaal gezond zijn en in staat om in het wild te kunnen overleven, worden ze weer vrijgelaten. Voor het zover is, doorlopen (of beter gezegd; zwemmen) de zeehonden een soort stappenplan. Zeehonden die nog niet zo lang geleden zijn binnengebracht bij A Seal moeten nog in de quarantaine verblijven. Je kunt vanachter het glas meekijken hoe de zeehondjes verzorgd worden Alle zeehonden die bij A Seal opgevangen en verzorgd zijn, worden weer vrijgelaten zodra ze genezen zijn. Om sterk genoeg te zijn om zelfstandig te kunnen overleven, moeten ze in ieder geval zo rond de 35 kilo wegen. Meestal vinden de vrijlatingen plaats op de stranden bij Ouddorp of Renesse. Meer over A Seal vind je hier.

Zeehondenopvang

Foto: Zeehondenopvang Pieterburen Foto: Zeehondenopvang Pieterburen Foto: A Seal Foto: Ecomare © Museum JoCas                            © Teksten: Wikipedia en Cor Bastinck,- Foto’s algemeen: zie tabblad “Info-Contact” indien afwijkend zie tekst bij de foto

 Museum JoCas 

Zeehondenopvang

Een zeehondencrèche is een instelling waarin zieke, verzwakte en gestrande zeehonden tijdelijk verzorgd worden. Opvang van zeehonden De zeehonden die in een zeehondencrèche worden opgevangen zijn meestal jonge dieren van de gewone zeehond of de grijze zeehond die als moederloze "huilers" zijn aangetroffen. Deze vaak ernstig verzwakte beestjes worden in de crèche gevoed en klaar gemaakt om weer terug te gaan naar zee. Daarnaast worden ook zieke en verzwakte volwassen zeehonden opgevangen. De opvang van zeehonden is niet onomstreden. Critici stellen onder meer dat de grootschalige opvang het natuurlijk evenwicht verstoort en de algemene populatie verzwakt. Viroloog Ab Osterhaus, lid van het Wetenschappelijk Platform Zeehonden Waddenzee en voorzitter van de wetenschappelijke commissie van zeehondencrèche in Pieterburen stelt dat, "Opvang niet meer absoluut noodzakelijk is voor het voortbestaan van de zeehond in de Waddenzee. Dat onderschrijf ik en de zeehondencrèche volledig." Het beleid omtrent zeehondenopvang verschilt dan ook sterk per land, waarbij landen als Duitsland en Denemarken aanmerkelijk minder interveniërend optreden en de natuur meer op haar beloop laten dan in de Nederlandse situatie gebruikelijk is geworden. Opvang in Nederland, België en elders De oudste zeehondenopvang van Nederland is die op Texel. In 1952 begon Gerrit Jan de Haan daar samen met zijn vrouw Annie (geboren Langeveld) in het 'Texels Museum' met het verzorgen van "huilers". Het museum verhuisde naar een andere plaats en is tegenwoordig bekend als Ecomare 1) . Er worden nog altijd zeehonden opgevangen. Lenie 't Hart, die in 1971 het Zeehondencentrum Pieterburen 2)  in Pieterburen begon, ging korte tijd in de leer bij Gerrit en Annie de Haan op Texel. Er was al snel sprake van een moeizame relatie tussen Lenie 't Hart en Annie en Gerrit de Haan. Het zou tot 2012 duren voordat er een serieuze samenwerking tussen de twee centra tot stand kwam. Het Zeehondencentrum Pieterburen zou later diverse keren worden uitgebreid. Het huidige gebouw werd geopend in 1978. Tussen 2006 en 2014 droeg de instelling de naam 'Zeehondencrèche Lenie 't Hart'. Beide Nederlandse opvangcentra hebben een ministeriële vergunning die hen toestaat zeehonden op te vangen en weer uit te zetten. Ecomare vangt zeehonden op van Texel en de Noordzeekust van Noord-Holland ten noorden van het Noordzeekanaal (Velsen-Noord, Wijk aan Zee/Beverwijk, Castricum, Egmond, Bergen, Alkmaar) alsook de gemeente Den Helder en Wieringen, tot aan de spuisluizen van de Afsluitdijk bij Den Oever. Zeehonden uit het deel ten zuiden van het Noordzeekanaal, en uit Zeeland, Friesland en Groningen (incl. waddeneilanden) worden door Pieterburen opgevangen. De twee opvangcentra hebben verspreid langs de kust deskundige vrijwilligers die zeehonden snel van het strand af kunnen halen en het transport naar Texel of Pieterburen kunnen regelen. Hierdoor zijn beide centra in staat om snel en 24 uur per dag te reageren. In de zeehondencentra wordt naast de verzorging van de dieren, voorlichting gegeven over het milieu en bedreigingen zoals netten en plastic. In 2014 werden drie nieuwe opvangcentra gerealiseerd: A Seal 3)  in Stellendam op Goeree-Overflakkee (Zuid-Holland). Zeehondenopvang Eemsdelta in Termunterzijl (Groningen). Zeehondenopvang Terschelling in West- Terschelling (Friesland). In België worden minder vaak zeehonden gevonden; deze worden naar het SEA LIFE centre in Blankenberge gebracht. Op andere plaatsen in de wereld bestaan ook opvangcentra voor zeehonden en vergelijkbare zeezoogdieren. In de Waddenzee zijn er opvangcentra in Duitsland (Friedrichskoog en Norddeich) en Denemarken (Esbjerg). 1) Ecomare Ecomare maakt, samen met Museum Kaap Skil, de Vuurtoren en de Oudheidkamer, onderdeel uit van Stichting Texels Museum. De missie van Ecomare Ecomare wil zo veel mogelijk mensen de schoonheid, (inter)nationale uniciteit en kwetsbaarheid laten ervaren van de natuur op Texel en omringende Wadden- en Noordzee. Aan deze missie wordt gewerkt via voorlichting, educatie en de opvang van vogels en zeehonden. Zeehondenopvang Per jaar vangt Ecomare ongeveer 100 jonge, zieke, verzwakte of gewonde zeehonden op. Als ze weer helemaal gezond zijn, gaan ze terug naar zee. Bij Ecomare kun je het hele proces van de zeehondenopvang van dichtbij meemaken. Meer weten over Ecomare kun je hier. 2) Zeehondencentrum Pieterburen Bij een bezoek aan het Zeehondencentrum in Pieterburen kun je van dichtbij zeehonden kijken en meer leren over de verzorging van zeehonden. Een zeehond doorloopt in de opvang 3 fases en wordt daarna weer vrijgelaten. In de winter worden er vaak Gewone zeehonden met longworm of pups van de Grijze zeehond opgevangen. In de zomer zijn dit vaak pups van de Gewone zeehond. Deze soorten liggen echter nooit bij elkaar. Onderzoek en opvang In Zeehondencentrum Pieterburen streven we naar het welzijn van zowel de zeehonden in het wild als in de opvang te waarborgen. Daarom doen wij wetenschappelijk onderzoek naar de wilde zeehonden en ons proces in de opvang. De resultaten hiervan vertalen zich naar meer inzicht in hoe de wilde zeehonden zich gedragen, hoe hun ecosysteem er aan toen is, hoe we kunnen voorkomen dat ze in de problemen komen en mocht dat laatste wel gebeuren, hoe wij ze van de best mogelijke zorg kunnen voorzien aan de hand van de nieuwste inzichten in diergeneeskunde. Al onze resultaten delen we dan weer met onze collega’s over de hele wereld, zodat het ook ten goede komt aan zeehonden en de zee elders. Mocht die opvang nodig zijn, dan staat ons team van dierenartsen en verzorgers klaar om de dieren van de best mogelijke zorg te voorzien. Deze zorg kan steunen op protocollen die continue worden aangepast aan de nieuwste inzichten. Net zoals dat gebeurd in een ziekenhuis voor mensen. Zo is een belangrijk onderdeel in de zorg voor wilde dieren het feit dat ze in een niet-natuurlijke omgeving worden opgevangen en ze de verzorgers vaak als bedreiging zien, wat veel stress voor de dieren mee brengt. Deze stress komt het herstel van het dier niet ten goede. We doen dus onderzoek naar hoe we deze stress kunnen verlagen door ingrepen bij de dieren zo kort mogelijk kunnen uitvoeren en hoe we hun verblijven zo kunnen inrichten dat ze zich er beter in voelen, zonder dat dit ten koste gaat van de kwaliteit van de zorg. In al deze onderzoeken richten we ons dus op de dieren weer zo snel mogelijk gezond en sterk in hun natuurlijke omgeving kunnen vrijlaten. Meer over Zeehondencentrum Pieterburen vind je hier. 3) A Seal - Zeehondenopvang Stellendam Bij A Seal worden zeehonden opgevangen en verzorgd. Dit zijn voornamelijk jonge zeehondenpups die hun moeder zijn kwijtgeraakt of zeehonden die gewond of ziek zijn. Wanneer de zeehonden weer helemaal gezond zijn en in staat om in het wild te kunnen overleven, worden ze weer vrijgelaten. Voor het zover is, doorlopen (of beter gezegd; zwemmen) de zeehonden een soort stappenplan. Zeehonden die nog niet zo lang geleden zijn binnengebracht bij A Seal moeten nog in de quarantaine verblijven. Je kunt vanachter het glas meekijken hoe de zeehondjes verzorgd worden Alle zeehonden die bij A Seal opgevangen en verzorgd zijn, worden weer vrijgelaten zodra ze genezen zijn. Om sterk genoeg te zijn om zelfstandig te kunnen overleven, moeten ze in ieder geval zo rond de 35 kilo wegen. Meestal vinden de vrijlatingen plaats op de stranden bij Ouddorp of Renesse. Meer over A Seal vind je hier.
Foto: Ecomare Foto: Zeehondenopvang Pieterburen Foto: Zeehondenopvang Pieterburen Foto: A Seal

   © Museum JoCas tekst, -en Wikipedia zie tab Info