© Museum JoCas                                                  © Teksten: Wikipedia en Cor Bastinck, zie tabblad “Info-Contact”     © Foto’s algemeen: zie tabblad “Info-Contact” en indien afwijkend de tekst bij de foto

 
Egypte: Memphis, piramiden, Thebe, Aboe Mena, Sint-Catharinagebied, Wadi Al-Hitan, Caïro (vervolg)
Aboe Mena (diverse spellingsvarianten komen voor) was een stad uit de Late oudheid in Egypte. Aboe Mena ligt ongeveer 45 km ten zuidwesten van Alexandrië. Aboe Mena werd in 1979 door UNESCO benoemd tot werelderfgoed. De stad werd in de 4e eeuw gesticht rondom het bedevaartsoord voor Menas van Alexandrië. Deze heilige uit Alexandrië werd hier begraven, nadat de dromedaris waarop zijn lichaam vervoerd werd, weigerde om verder te gaan. Nadat keizer Constantijn de Grote zijn dochter naar Aboe Mena stuurde om te genezen, beval hij de bouw van een kerk en van de stad. Later werd hier de Basilica van Aboe Mena gebouwd rondom het graf van Menas van Alexandrië. De opkomende moslims verwoestten de stad in de 7e eeuw. Sint-Catharinagebied Het Sint-Catharinagebied is een UNESCO werelderfgoed sinds 2002. Het ligt in het Sinaïgebergte, in het oosten van Egypte. Pronkstuk is het Katharinaklooster. Het Katharinaklooster, Sinaï-klooster of Sint-Catharinaklooster, op het schiereiland Sinaï in Egypte, is een van de oudste en beroemdste kloosters ter wereld. Het is vernoemd naar de heilige Catharina van Alexandrië. Het gebied is van religieus belang voor christenen, joden en moslims. Op de plek van het bijbelse Brandende Braambos, van waaruit God tot Mozes sprak, liet keizerin Helena in 337 een kapel oprichten. In de 6e eeuw voegde de Byzantijnsekeizer Justinianus I een versterkt klooster toe, met hoge muren om de monniken en pelgrims tegen overvallen te beschermen. Sinds de Middeleeuwen is St. Catharina de patrones van het klooster. Catharina werd in de 4e eeuw vanwege haar christelijke geloof gedood. Volgens de legende werd haar lichaam door engelen weggevoerd. Haar stoffelijke resten werden 6 eeuwen later gevonden door monniken bovenop de Katharinaberg. De oudste vermelding van monastieke leven op de plek van het huidige klooster is van de non Egeria die erover schreef in een reisverslag opgesteld tussen 381 en 384. Samen met het klooster van Sint- Antonius is het 's werelds oudste nog gebruikte klooster. Het klooster vormt samen met het gebied eromheen de Autonome Orthodoxe Kerk van de Berg Sinaï die jurisdictioneel valt onder het Grieks-orthodox patriarchaat van Jeruzalem. Het klooster wordt door Griekse monniken bewoond. Het hoofd van deze Kerk en de hegoumen van het klooster is aartsbisschop Damianos I, die meestal in Caïro verblijft. De ingang van het klooster en de muren in het zuiden en westen zijn nog oorspronkelijk, de andere muren zijn na een aardbeving in de 14e eeuw herbouwd. Het klooster wordt gedomineerd door de Kerk van de Transfiguratie, ook wel St. Catharinakerk genoemd. De heiligste plaats van het klooster is de Kapel van het Brandende Braambos, recht achter het koor van de kerk (basiliek). De struik die hier nog te zien is is volgens de legende een stek van het bijbelse braambos. De begraafplaats ligt in de boomgaard. Na verloop van tijd worden graven geruimd en de beenderen en schedels overgebracht naar het knekelhuis, dat is gevestigd in de kapel van St. Triphonius. De markante klokkentoren dateert uit 1871. De negen klokken hiervan zijn een gift van tsaar Alexander II. Tot de schatten van het klooster behoren handschriften en iconen uit de vroege geschiedenis van het christendom. De bibliotheek omvatte zo'n 3000 handschriften in het Grieks, Arabisch, Oudsyrisch, Georgisch en Slavisch. Het meest waardevolle handschrift, dat in het Katharinaklooster werd gevonden, is de Codex Sinaiticus, een bijbel uit de 4e eeuw. Vandaag bevindt zich een groot deel hiervan in het British Library in Londen. Wel bewaart het Sint-Catharinaklooster nog de Codex Syriaticus, een handschrift uit de 5e eeuw. Wadi Al-Hitan Wadi Al-Hitan is een paleontologische site in het noorden van Egypte op ongeveer 150 kilometer van Caïro. In de vallei, die miljoenen jaren geleden deel van de Tethysoceaan was, liggen honderden miljoenen jaren oude fossielen van de vroegste walvissoorten, de archaeoceti. De eerste walvisfossielen werden in 1902-1903 ontdekt. De fossielen tonen de laatste stadia - het verdwijnen van de achterste ledematen - van hoe de walvis zich ontwikkelde van een landdier tot een zeezoogdier. De walvissen hadden reeds de gestroomlijnde vorm van de huidige walvissen maar vertonen ook nog primitieve kenmerken in de schedel- en tandstructuur. De walvisvallei is de belangrijkste site ter wereld waar deze evolutie te zien is. Andere fossielen in de vallei maken het mogelijk om ook de leefomgeving van de walvissen te reconstrueren. Vanwege de unieke hoeveelheid, de concentratie en de kwaliteit van de fossielen is de Walvisvallei in juli 2005 opgenomen in de “UNESCO-Werelderfgoedlijst”. Caïro of Kaïro is de hoofdstad van Egypte en bestaat uit de gouvernoraten Caïro en Gizeh. De stad telt zo'n 13 miljoen inwoners. Het officieuze inwoneraantal van Caïro ligt echter nog veel hoger, mede door het hoge aantal illegale immigranten in de stad. De hele metropolitane regio van Caïro is met zo'n 18 miljoen inwoners de grootste stad van Afrika en het Midden-Oosten en één van de grootste steden ter wereld. De stad is een van de meest vervuilde steden ter wereld en kent een enorme verkeerschaos. Caïro ligt aan de oostoever van de Nijl in het noorden van Egypte, ten zuiden van de plaats waar die rivier zich in de delta vertakt in de rivieren (tevens plaatsnamen) Rosetta en de Damietta. In het westen ligt de stad Gizeh met de Piramiden van Gizeh. In het zuiden is de locatie van de klassieke Egyptische stad Memphis. De geschiedenis van Caïro gaat terug tot de Romeinse tijd, toen het fort van Babylon er gebouwd werd als symbool van de Romeinse macht. De geschiedenis van Caïro gaat dus niet terug naar de tijd van de Oude Egyptenaren. Caïro werd onder de naam Foestat in 640 gesticht door Amr ibn al-As, de Arabische veldheer van kalief Omar en veroveraar van Egypte, op de plaats van het Oud-Egyptische Chereohe of Babylon. Foestat bleef de hoofdstad van de omliggende landstreek tot 972. Toen stichtte Djahwar al-Kaid, generaal van de Fatimidenkalief al-Moe’izz, even ten noorden ervan, op de plaats van de vervallen stad al-Katai, een nieuwe stad, Al-Medina Al-Kahira, de Overwinnende Stad, die de eigenlijke kern van het tegenwoordige Caïro is geworden. Khan El-Khalili is de grootste soek (Arabische markt in de open lucht) ter wereld, gelegen in Cairo, de hoofdstad van Egypte. De markt is ontstaan aan het eind van de veertiende eeuw en was in het verleden in trek bij de rondreizende handelskaravanen vanuit Afrika, het Midden-Oosten en Azië. De soek dankt zijn naam aan Emir Djaharks el-Khalili, een machtige Mammelukse prins, die de markt voor het eerst bouwde in 1382. Ten tijde van het Ottomaans Egypte stond de markt ook wel bekend als de Turkse Bazaar. Een Nilometer is een instrument of bouwwerk om het waterpeil van de Nijl op te meten. Door de bouw van de eerste Aswandam in 1902 werden de nilometers overbodig. In veel plaatsen langs de Nijl waren nilometers te vinden. De Egyptische kalender begon met het overstromingsseizoen. Elk jaar werd de overstroming van de Nijl, die geassocieerd werd met de god Hapy, na een seizoen van droogte, met spanning afgewacht. De overstroming werd aangekondigd door de ster Sopdet, de Egyptische naam voor Sirius. Op het eiland Elephantine, dat als eerste plaats in Egypte met de overstroming te maken kreeg, bevindt zich een nilometer. De god Chnoem, die een triade vormde met Satet en Anuket, werd geassiocieerd met de overstroming. In de buurt van de nilometer staan dan ook de tempels van Chnoem en Satet. De priesters en schrijvers van deze tempels konden de hoogte van de overstroming opmeten en deze op de wanden van de nilometer optekenen. Het is een trap met negentig treden die naar de Nijl loopt. De schaalverdeling is 28 el (een el is ongeveer een halve meter). De nilometer in de stad Caïro bevindt zich op het eiland Rhoda en werd gebouwd in 861 n. Chr., nadat een eerder bouwwerk uit 715 n.Chr. door een overstroming was verwoest. Het is een mooi gebouw boven een put, die door drie tunnels (elk op een andere hoogte) in verbinding stond met de Nijl. Op een kolom is een verdeling aangebracht van 19 el. De ideale hoogte van de overstroming was hier 16 el. Veel minder betekende droogte en hongersnood, en meer verdrinking. Aan de hand van de meting werden de belastingen die de mensen moesten betalen berekend. Het Museum der Egyptische oudheden in de Egyptische hoofdstad Caïro, bij het grote publiek bekend als het Egyptisch Museum, is met 136.000 Oud- Egyptische items 's werelds grootste Egyptologisch museum. Het museum is overheidshalve ondergebracht bij het Supreme Council of Antiquities, een organisatie van het Egyptische ministerie ten behoeve van de Egyptische oudheid. Het Egyptisch Museum is opgericht in 1858, met een verzameling van de vondsten die egyptoloog Auguste Mariette heeft gedaan. Vanaf 1880 was het museum ondergebracht in het voormalige paleis van kedive Isma'il Pasha, die door de Britten in 1879 was verdreven. In 1900 verhuisde het Egyptisch Museum naar het centrum van Caïro, waar het tot op heden is gevestigd. Het museum herbergt een aantal van de grootste schatten uit de Egyptische oudheid. Zo is de gehele inboedel van graf DK 62, het graf van farao Toetanchamon, in de instelling te vinden en er worden tal van mummies, waaronder die van Ramses II, tentoongesteld. Het museum trekt jaarlijks ongeveer 2,5 miljoen bezoekers.
Foto: User:Tiagox2 Foto: Iris Fernandez. Auteur: isawnyu. Foto: Marc Ryckaert (MJJR) Foto:  Florian Prischl/Wikimedia Commons Foto: Hajor Foto: Gérard Ducher Foto: Mohammed ali Moussa

   © Museum JoCas tekst, -en Wikipedia zie tab Info 

 Museum JoCas 

Egypte: Memphis, piramiden, Thebe, Aboe Mena, Caïro Sint-Catharina,… (vervolg)
Aboe Mena (diverse spellingsvarianten komen voor) was een stad uit de Late oudheid in Egypte. Aboe Mena ligt ongeveer 45 km ten zuidwesten van Alexandrië. Aboe Mena werd in 1979 door UNESCO benoemd tot werelderfgoed. De stad werd in de 4e eeuw gesticht rondom het bedevaartsoord voor Menas van Alexandrië. Deze heilige uit Alexandrië werd hier begraven, nadat de dromedaris waarop zijn lichaam vervoerd werd, weigerde om verder te gaan. Nadat keizer Constantijn de Grote zijn dochter naar Aboe Mena stuurde om te genezen, beval hij de bouw van een kerk en van de stad. Later werd hier de Basilica van Aboe Mena gebouwd rondom het graf van Menas van Alexandrië. De opkomende moslims verwoestten de stad in de 7e eeuw. Sint-Catharinagebied Het Sint-Catharinagebied is een UNESCO werelderfgoed sinds 2002. Het ligt in het Sinaïgebergte, in het oosten van Egypte. Pronkstuk is het Katharinaklooster. Het Katharinaklooster, Sinaï-klooster of Sint- Catharinaklooster, op het schiereiland Sinaï in Egypte, is een van de oudste en beroemdste kloosters ter wereld. Het is vernoemd naar de heilige Catharina van Alexandrië. Het gebied is van religieus belang voor christenen, joden en moslims. Op de plek van het bijbelse Brandende Braambos, van waaruit God tot Mozes sprak, liet keizerin Helena in 337 een kapel oprichten. In de 6e eeuw voegde de Byzantijnsekeizer Justinianus I een versterkt klooster toe, met hoge muren om de monniken en pelgrims tegen overvallen te beschermen. Sinds de Middeleeuwen is St. Catharina de patrones van het klooster. Catharina werd in de 4e eeuw vanwege haar christelijke geloof gedood. Volgens de legende werd haar lichaam door engelen weggevoerd. Haar stoffelijke resten werden 6 eeuwen later gevonden door monniken bovenop de Katharinaberg. De oudste vermelding van monastieke leven op de plek van het huidige klooster is van de non Egeria die erover schreef in een reisverslag opgesteld tussen 381 en 384. Samen met het klooster van Sint- Antonius is het 's werelds oudste nog gebruikte klooster. Het klooster vormt samen met het gebied eromheen de Autonome Orthodoxe Kerk van de Berg Sinaï die jurisdictioneel valt onder het Grieks-orthodox patriarchaat van Jeruzalem. Het klooster wordt door Griekse monniken bewoond. Het hoofd van deze Kerk en de hegoumen van het klooster is aartsbisschop Damianos I, die meestal in Caïro verblijft. De ingang van het klooster en de muren in het zuiden en westen zijn nog oorspronkelijk, de andere muren zijn na een aardbeving in de 14e eeuw herbouwd. Het klooster wordt gedomineerd door de Kerk van de Transfiguratie, ook wel St. Catharinakerk genoemd. De heiligste plaats van het klooster is de Kapel van het Brandende Braambos, recht achter het koor van de kerk (basiliek). De struik die hier nog te zien is is volgens de legende een stek van het bijbelse braambos. De begraafplaats ligt in de boomgaard. Na verloop van tijd worden graven geruimd en de beenderen en schedels overgebracht naar het knekelhuis, dat is gevestigd in de kapel van St. Triphonius. De markante klokkentoren dateert uit 1871. De negen klokken hiervan zijn een gift van tsaar Alexander II. Tot de schatten van het klooster behoren handschriften en iconen uit de vroege geschiedenis van het christendom. De bibliotheek omvatte zo'n 3000 handschriften in het Grieks, Arabisch, Oudsyrisch, Georgisch en Slavisch. Het meest waardevolle handschrift, dat in het Katharinaklooster werd gevonden, is de Codex Sinaiticus, een bijbel uit de 4e eeuw. Vandaag bevindt zich een groot deel hiervan in het British Library in Londen. Wel bewaart het Sint-Catharinaklooster nog de Codex Syriaticus, een handschrift uit de 5e eeuw. Wadi Al-Hitan Wadi Al-Hitan is een paleontologische site in het noorden van Egypte op ongeveer 150 kilometer van Caïro. In de vallei, die miljoenen jaren geleden deel van de Tethysoceaan was, liggen honderden miljoenen jaren oude fossielen van de vroegste walvissoorten, de archaeoceti. De eerste walvisfossielen werden in 1902-1903 ontdekt. De fossielen tonen de laatste stadia - het verdwijnen van de achterste ledematen - van hoe de walvis zich ontwikkelde van een landdier tot een zeezoogdier. De walvissen hadden reeds de gestroomlijnde vorm van de huidige walvissen maar vertonen ook nog primitieve kenmerken in de schedel- en tandstructuur. De walvisvallei is de belangrijkste site ter wereld waar deze evolutie te zien is. Andere fossielen in de vallei maken het mogelijk om ook de leefomgeving van de walvissen te reconstrueren. Vanwege de unieke hoeveelheid, de concentratie en de kwaliteit van de fossielen is de Walvisvallei in juli 2005 opgenomen in de “UNESCO- Werelderfgoedlijst”. Caïro of Kaïro is de hoofdstad van Egypte en bestaat uit de gouvernoraten Caïro en Gizeh. De stad telt zo'n 13 miljoen inwoners. Het officieuze inwoneraantal van Caïro ligt echter nog veel hoger, mede door het hoge aantal illegale immigranten in de stad. De hele metropolitane regio van Caïro is met zo'n 18 miljoen inwoners de grootste stad van Afrika en het Midden- Oosten en één van de grootste steden ter wereld. De stad is een van de meest vervuilde steden ter wereld en kent een enorme verkeerschaos. Caïro ligt aan de oostoever van de Nijl in het noorden van Egypte, ten zuiden van de plaats waar die rivier zich in de delta vertakt in de rivieren (tevens plaatsnamen) Rosetta en de Damietta. In het westen ligt de stad Gizeh met de Piramiden van Gizeh. In het zuiden is de locatie van de klassieke Egyptische stad Memphis. De geschiedenis van Caïro gaat terug tot de Romeinse tijd, toen het fort van Babylon er gebouwd werd als symbool van de Romeinse macht. De geschiedenis van Caïro gaat dus niet terug naar de tijd van de Oude Egyptenaren. Caïro werd onder de naam Foestat in 640 gesticht door Amr ibn al-As, de Arabische veldheer van kalief Omar en veroveraar van Egypte, op de plaats van het Oud-Egyptische Chereohe of Babylon. Foestat bleef de hoofdstad van de omliggende landstreek tot 972. Toen stichtte Djahwar al-Kaid, generaal van de Fatimidenkalief al-Moe’izz, even ten noorden ervan, op de plaats van de vervallen stad al-Katai, een nieuwe stad, Al-Medina Al-Kahira, de Overwinnende Stad, die de eigenlijke kern van het tegenwoordige Caïro is geworden. Khan El-Khalili is de grootste soek (Arabische markt in de open lucht) ter wereld, gelegen in Cairo, de hoofdstad van Egypte. De markt is ontstaan aan het eind van de veertiende eeuw en was in het verleden in trek bij de rondreizende handelskaravanen vanuit Afrika, het Midden-Oosten en Azië. De soek dankt zijn naam aan Emir Djaharks el-Khalili, een machtige Mammelukse prins, die de markt voor het eerst bouwde in 1382. Ten tijde van het Ottomaans Egypte stond de markt ook wel bekend als de Turkse Bazaar. Een Nilometer is een instrument of bouwwerk om het waterpeil van de Nijl op te meten. Door de bouw van de eerste Aswandam in 1902 werden de nilometers overbodig. In veel plaatsen langs de Nijl waren nilometers te vinden. De Egyptische kalender begon met het overstromingsseizoen. Elk jaar werd de overstroming van de Nijl, die geassocieerd werd met de god Hapy, na een seizoen van droogte, met spanning afgewacht. De overstroming werd aangekondigd door de ster Sopdet, de Egyptische naam voor Sirius. Op het eiland Elephantine, dat als eerste plaats in Egypte met de overstroming te maken kreeg, bevindt zich een nilometer. De god Chnoem, die een triade vormde met Satet en Anuket, werd geassiocieerd met de overstroming. In de buurt van de nilometer staan dan ook de tempels van Chnoem en Satet. De priesters en schrijvers van deze tempels konden de hoogte van de overstroming opmeten en deze op de wanden van de nilometer optekenen. Het is een trap met negentig treden die naar de Nijl loopt. De schaalverdeling is 28 el (een el is ongeveer een halve meter). De nilometer in de stad Caïro bevindt zich op het eiland Rhoda en werd gebouwd in 861 n. Chr., nadat een eerder bouwwerk uit 715 n.Chr. door een overstroming was verwoest. Het is een mooi gebouw boven een put, die door drie tunnels (elk op een andere hoogte) in verbinding stond met de Nijl. Op een kolom is een verdeling aangebracht van 19 el. De ideale hoogte van de overstroming was hier 16 el. Veel minder betekende droogte en hongersnood, en meer verdrinking. Aan de hand van de meting werden de belastingen die de mensen moesten betalen berekend. Het Museum der Egyptische oudheden in de Egyptische hoofdstad Caïro, bij het grote publiek bekend als het Egyptisch Museum, is met 136.000 Oud-Egyptische items 's werelds grootste Egyptologisch museum. Het museum is overheidshalve ondergebracht bij het Supreme Council of Antiquities, een organisatie van het Egyptische ministerie ten behoeve van de Egyptische oudheid. Het Egyptisch Museum is opgericht in 1858, met een verzameling van de vondsten die egyptoloog Auguste Mariette heeft gedaan. Vanaf 1880 was het museum ondergebracht in het voormalige paleis van kedive Isma'il Pasha, die door de Britten in 1879 was verdreven. In 1900 verhuisde het Egyptisch Museum naar het centrum van Caïro, waar het tot op heden is gevestigd. Het museum herbergt een aantal van de grootste schatten uit de Egyptische oudheid. Zo is de gehele inboedel van graf DK 62, het graf van farao Toetanchamon, in de instelling te vinden en er worden tal van mummies, waaronder die van Ramses II, tentoongesteld. Het museum trekt jaarlijks ongeveer 2,5 miljoen bezoekers.
Foto: User:Tiagox2 Foto: Iris Fernandez. Auteur: isawnyu. Foto: Marc Ryckaert (MJJR) Foto:  Florian Prischl/Wikimedia Commons Foto: Mohammed ali Moussa Foto: Hajor Foto: Gérard Ducher