© Museum JoCas                                                  © Teksten: Wikipedia en Cor Bastinck, zie tabblad “Info-Contact”     © Foto’s algemeen: zie tabblad “Info-Contact” en indien afwijkend de tekst bij de foto

 
Geneeskunde - Medicijnen
Geneeskunde is het interdisciplinaire (uitwisselen expertkennis) vakgebied dat zich richt op de invloed die ziektes of afwijkingen hebben op het menselijk functioneren, zowel fysiek (lichaam) als psychisch (geest), met als doel het herstellen van de gezonde toestand, het verzachten van symptomen of het voorkomen (preventie) van (ergere) ziektes (pathologie). Mensen die bekwaam zijn in dit vak worden arts of geneesheer genoemd. De medische wetenschap is het geheel aan kennis op medisch, farmacologisch en biologisch terrein dat de geneeskunde mogelijk maakt. De geschiedenis van de geneeskunde is al bijna zo oud als de mensheid, en zeer uitgebreid. Alle menselijke gemeenschappen en samenlevingen uit het verleden hebben hun eigen opvattingen gehad over zaken als geboorte, dood, ziektes en genezing. In oude tijden werden ziektes vaak toegeschreven aan het werk van demonen en andere kwaadaardige wezens, of de wil van een god. Deze opvattingen vindt men vandaag de dag nog steeds terug in bepaalde culturen. Er zijn geen geschreven bronnen die kunnen bevestigen wanneer de mens zich voor het eerst serieus bezig is gaan houden met het behandelen of voorkomen van ziektes. Tevens is niet met zekerheid te zeggen hoe de eerste geneeskunde eruit zag. Wel is bekend dat in de prehistorie men al planten en kruiden gebruikte als natuurlijk medicijn. Ook werden al primitieve behandelmethodes toegepast zoals schedeltrepanatie, en geloofde men al in het bestaan van bovennatuurlijke wezens die voor ziekte en genezing zouden kunnen zorgen. In het Oude Egypte ontwikkelde men een kennis van verschillende medicijnen en behandelmethodes. Herodotus omschreef de Egyptenaren als “de gezondste mensen, na de Libiërs”. Volgens Herodotus waren artsen elk gespecialiseerd in een enkele ziekte. Hoewel de Oud-Egyptische geneeskunde nog steeds zwaar leunde op een geloof in het bovennatuurlijke, ontwikkelde het zich in de loop der tijd toch tot een bruikbare vorm van geneeskunde op het gebied van anatomie, gezondheid en klinische (aan het ziekbed) diagnoses. De oudste bekende arts komt uit Egypte: Hesy-Ra. Hij was arts voor farao Djoser in de 27e eeuw v.Chr. De Sumerische beschaving kende een vorm van geneeskunst gebaseerd op sterrenkunde. De sterren zouden volgens hun leer van invloed zijn op het leven van mensen, en derhalve ook op hun ziektes. Ook de Assyriërs en de Babyloniërs hielden zich bezig met geneeskunst. De oudste Babylonische geschriften over geneeskunde, dateren uit de Babylon I dynastie. Het meest uitgebreide Babylonische medische geschrift, is het Diagnostisch Handboek, geschreven door Esagil-kin-apli uit Borsippa. Vrijwel tegelijk met de Oud-Egyptische geneeskunst, introduceerden de Babyloniërs het concept van diagnoses, prognoses, lichamelijk onderzoek en het voorschrijven van medicijnen. Daarnaast omschrijft het Diagnostisch Handboek methodes voor het toepassen van therapie en etiologie, en het gebruik van logica bij het stellen van diagnoses. De tekst bevat tevens een lijst van medische symptomen. Het Diagnostisch Handboek was gebaseerd op een reeks axioma’s en aannames, waaronder de stelling dat via inspectie van de symptomen men de ziekte van een patiënt kan vaststellen. De Babyloniërs konden onder andere beroertes, koorts en aandoeningen aan de ogen, oren, huid en hart van elkaar onderscheiden. China ontwikkelde ook al vroeg een grote kennis op het gebied van geneeskunst. Veel van de oude Chinese geneeskunde komt voort uit de observaties en behandelingen van zieken, uitgevoerd door Taoïstische artsen. Het belangrijkste geschrift uit de oud-Chinese geneeskunst is de Huangdi neijing, bestaande uit twee boeken: de Suwen en de Lingshu. De Neijing werd lange tijd toegeschreven aan de legendarische “gele Keizer” Huang Di, maar dit wordt door Chinese geleerden betwijfeld. Het ligt meer voor de hand dat de Neijing werd geschreven tijdens de Periode van de Strijdende Staten. Tijdens de Oostelijke Han-dynastie schreef Zhang Zhongjing een medisch geschrift genaamd Shang Han Lun.   India. De Atharvaveda, een heilig geschrift uit het Hindoeïsme daterend uit de vroege ijzertijd, omvat de oudste Indiase omschrijving van geneeskunst. Ook deze geneeskunst was gebaseerd op een geloof in het bovennatuurlijke, en omvatte behandelingen als exorcisme. Verder omschrijft de Atharvaveda het gebruik van kruiden als behandeling voor uiteenlopende kwalen. In het eerste millennium voor Christus, werd in India het eerste wetenschappelijke systeem voor geneeskunst samengesteld genaamd de Ayurveda. De bekendste geschriften uit de Ayurveda behoren tot de leer van Charaka en Sushruta. De Ayurveda borduurde verder op het gebruik van kruiden, aangevuld met nieuwe kennis over therapieën en nosologie (indeling van ziekten). Sushruta's medische geschriften omvatten 184 hoofdstukken, waarin 1120 kwalen worden omschreven, waaronder lichamelijke aandoeningen en mentale aandoeningen. Tevens omschrijft zijn werk 125 geneeskundige instrumenten, 300 procedures, en verdeeld het de menselijke geneeskunst in 8 categorieën. Grieken en Romeinen  De oudste bekende Griekse medische school, werd geopend in Cnidus in 700 voor Chr.. Hier werd onder andere het eerste anatomische werk uit Griekenland geschreven. De oud-Griekse geneeskunst was vooral gebaseerd rond het geloof in de klassieke Elementen vuur, water, aarde en lucht. Asclepius was in het oude Griekenland de god van de geneeskunst, en stond in veel behandelwijzen centraal. Epidaurus, de plaats waar hij geboren zou zijn, bevatte een kuuroord en waarschijnlijk een van de eerste georganiseerde ziekenhuizen waarvan men het bestaan weet. Een belangrijk figuur in de oud-Griekse geneeskunst was de arts Hippocrates van Kos, die wordt gezien als de oprichter van de moderne geneeskunst. De Hippocratic Corpus is een verzameling van meer dan 70 oude geschriften over geneeskunst, mogelijk allemaal van de hand van Hippocrates en zijn studenten. Hippocrates bedacht onder andere de Eed van Hippocrates, die nog altijd van toepassing is op hedendaagse artsen. Hippocrates en zijn volgelingen waren de eersten die veel ziektes en de behandelingen hiervoor omschreven. Zo omschreef hij reeds trommelstokvingers, en legde een verband tussen dit verschijnsel en longaandoeningen. Hippocrates begon ziektes in te delen in categorieën die men vandaag de dag nog steeds hanteert, zoals "acuut"(nu), "chronisch", "endemisch" en "epidemie". Hippocrates was voor zijn tijd conservatief omdat hij niet zomaar aannam dat ziektes door een bovennatuurlijke macht werden veroorzaakt. Zelf hanteerde hij vooral de sappenleer om ziektes te verklaren. Volgens Hippocrates bevatte het menselijk lichaam vier soorten lichaamssappen:  bloed, slijm, gele en zwarte gal. Een verstoring van de balans tussen deze sappen zou ziektes veroorzaken.
Kopergravure door Christian Koeck door Klauber van Samuel Thomas Soemmerring "foto's van het menselijk oog," West-Pruisische Landesmuseum Münster. Foto: Gallery: http://wellcomeimages.org/indexplus/image/L0009950.htm Auteur: Hatshepsut_temple38.JPG: Rémih; derivative work: JMCC1.

                          © Museum JoCas tekst, -en Wikipedia zie tab Info 

 Museum JoCas

Geneeskunde - Medicijnen
Geneeskunde is het interdisciplinaire (uitwisselen expertkennis) vakgebied dat zich richt op de invloed die ziektes of afwijkingen hebben op het menselijk functioneren, zowel fysiek (lichaam) als psychisch (geest), met als doel het herstellen van de gezonde toestand, het verzachten van symptomen of het voorkomen (preventie) van (ergere) ziektes (pathologie). Mensen die bekwaam zijn in dit vak worden arts of geneesheer genoemd. De medische wetenschap is het geheel aan kennis op medisch, farmacologisch en biologisch terrein dat de geneeskunde mogelijk maakt. De geschiedenis van de geneeskunde is al bijna zo oud als de mensheid, en zeer uitgebreid. Alle menselijke gemeenschappen en samenlevingen uit het verleden hebben hun eigen opvattingen gehad over zaken als geboorte, dood, ziektes en genezing. In oude tijden werden ziektes vaak toegeschreven aan het werk van demonen en andere kwaadaardige wezens, of de wil van een god. Deze opvattingen vindt men vandaag de dag nog steeds terug in bepaalde culturen. Er zijn geen geschreven bronnen die kunnen bevestigen wanneer de mens zich voor het eerst serieus bezig is gaan houden met het behandelen of voorkomen van ziektes. Tevens is niet met zekerheid te zeggen hoe de eerste geneeskunde eruit zag. Wel is bekend dat in de prehistorie men al planten en kruiden gebruikte als natuurlijk medicijn. Ook werden al primitieve behandelmethodes toegepast zoals schedeltrepanatie, en geloofde men al in het bestaan van bovennatuurlijke wezens die voor ziekte en genezing zouden kunnen zorgen. In het Oude Egypte ontwikkelde men een kennis van verschillende medicijnen en behandelmethodes. Herodotus omschreef de Egyptenaren als “de gezondste mensen, na de Libiërs”. Volgens Herodotus waren artsen elk gespecialiseerd in een enkele ziekte. Hoewel de Oud-Egyptische geneeskunde nog steeds zwaar leunde op een geloof in het bovennatuurlijke, ontwikkelde het zich in de loop der tijd toch tot een bruikbare vorm van geneeskunde op het gebied van anatomie, gezondheid en klinische (aan het ziekbed) diagnoses. De oudste bekende arts komt uit Egypte: Hesy- Ra. Hij was arts voor farao Djoser in de 27e eeuw v.Chr. De Sumerische beschaving kende een vorm van geneeskunst gebaseerd op sterrenkunde. De sterren zouden volgens hun leer van invloed zijn op het leven van mensen, en derhalve ook op hun ziektes. Ook de Assyriërs en de Babyloniërs hielden zich bezig met geneeskunst. De oudste Babylonische geschriften over geneeskunde, dateren uit de Babylon I dynastie. Het meest uitgebreide Babylonische medische geschrift, is het Diagnostisch Handboek, geschreven door Esagil-kin-apli uit Borsippa. Vrijwel tegelijk met de Oud-Egyptische geneeskunst, introduceerden de Babyloniërs het concept van diagnoses, prognoses, lichamelijk onderzoek en het voorschrijven van medicijnen. Daarnaast omschrijft het Diagnostisch Handboek methodes voor het toepassen van therapie en etiologie, en het gebruik van logica bij het stellen van diagnoses. De tekst bevat tevens een lijst van medische symptomen. Het Diagnostisch Handboek was gebaseerd op een reeks axioma’s en aannames, waaronder de stelling dat via inspectie van de symptomen men de ziekte van een patiënt kan vaststellen. De Babyloniërs konden onder andere beroertes, koorts en aandoeningen aan de ogen, oren, huid en hart van elkaar onderscheiden. China ontwikkelde ook al vroeg een grote kennis op het gebied van geneeskunst. Veel van de oude Chinese geneeskunde komt voort uit de observaties en behandelingen van zieken, uitgevoerd door Taoïstische artsen. Het belangrijkste geschrift uit de oud-Chinese geneeskunst is de Huangdi neijing, bestaande uit twee boeken: de Suwen en de Lingshu. De Neijing werd lange tijd toegeschreven aan de legendarische “gele Keizer” Huang Di, maar dit wordt door Chinese geleerden betwijfeld. Het ligt meer voor de hand dat de Neijing werd geschreven tijdens de Periode van de Strijdende Staten. Tijdens de Oostelijke Han-dynastie schreef Zhang Zhongjing een medisch geschrift genaamd Shang Han Lun.   India. De Atharvaveda, een heilig geschrift uit het Hindoeïsme daterend uit de vroege ijzertijd, omvat de oudste Indiase omschrijving van geneeskunst. Ook deze geneeskunst was gebaseerd op een geloof in het bovennatuurlijke, en omvatte behandelingen als exorcisme. Verder omschrijft de Atharvaveda het gebruik van kruiden als behandeling voor uiteenlopende kwalen. In het eerste millennium voor Christus, werd in India het eerste wetenschappelijke systeem voor geneeskunst samengesteld genaamd de Ayurveda. De bekendste geschriften uit de Ayurveda behoren tot de leer van Charaka en Sushruta. De Ayurveda borduurde verder op het gebruik van kruiden, aangevuld met nieuwe kennis over therapieën en nosologie (indeling van ziekten). Sushruta's medische geschriften omvatten 184 hoofdstukken, waarin 1120 kwalen worden omschreven, waaronder lichamelijke aandoeningen en mentale aandoeningen. Tevens omschrijft zijn werk 125 geneeskundige instrumenten, 300 procedures, en verdeeld het de menselijke geneeskunst in 8 categorieën. Grieken en Romeinen  De oudste bekende Griekse medische school, werd geopend in Cnidus in 700 voor Chr.. Hier werd onder andere het eerste anatomische werk uit Griekenland geschreven. De oud-Griekse geneeskunst was vooral gebaseerd rond het geloof in de klassieke Elementen vuur, water, aarde en lucht. Asclepius was in het oude Griekenland de god van de geneeskunst, en stond in veel behandelwijzen centraal. Epidaurus, de plaats waar hij geboren zou zijn, bevatte een kuuroord en waarschijnlijk een van de eerste georganiseerde ziekenhuizen waarvan men het bestaan weet. Een belangrijk figuur in de oud-Griekse geneeskunst was de arts Hippocrates van Kos, die wordt gezien als de oprichter van de moderne geneeskunst. De Hippocratic Corpus is een verzameling van meer dan 70 oude geschriften over geneeskunst, mogelijk allemaal van de hand van Hippocrates en zijn studenten. Hippocrates bedacht onder andere de Eed van Hippocrates, die nog altijd van toepassing is op hedendaagse artsen. Hippocrates en zijn volgelingen waren de eersten die veel ziektes en de behandelingen hiervoor omschreven. Zo omschreef hij reeds trommelstokvingers, en legde een verband tussen dit verschijnsel en longaandoeningen. Hippocrates begon ziektes in te delen in categorieën die men vandaag de dag nog steeds hanteert, zoals "acuut"(nu), "chronisch", "endemisch" en "epidemie". Hippocrates was voor zijn tijd conservatief omdat hij niet zomaar aannam dat ziektes door een bovennatuurlijke macht werden veroorzaakt. Zelf hanteerde hij vooral de sappenleer om ziektes te verklaren. Volgens Hippocrates bevatte het menselijk lichaam vier soorten lichaamssappen:  bloed, slijm, gele en zwarte gal. Een verstoring van de balans tussen deze sappen zou ziektes veroorzaken.
Kopergravure door Christian Koeck door Klauber van Samuel Thomas Soemmerring "foto's van het menselijk oog," West-Pruisische Landesmuseum Münster. Auteur: Hatshepsut_temple38.JPG: Rémih; derivative work: JMCC1. Foto: Gallery: http://wellcomeimages.org/indexplus/image/L0009950.htm